Shloka 1023
Adhyāya 90: Babhruvāhana’s Reception and the Commencement of Yudhiṣṭhira’s Aśvamedha
न्यायवृत्तिहि तपसा दानवित् स्वर्गमश्रुते । “मनुष्य क्रोधसे अपने दानके फलको नष्ट कर देता है। लोभके कारण वह स्वर्गमें नहीं जाने पाता। न्यायोपार्जित धनसे जीवन-निर्वाह करनेवाला और दानके महत्त्वको जाननेवाला पुरुष दान एवं तपस्याके द्वारा स्वर्गलोक प्राप्त कर लेता है
nyāyavṛttir hi tapasā dānavit svargam aśnute |
مَن عاش بوسائلَ قِوامُها العدل، ومارس الزهدَ والتقشّف، وعرف القيمةَ الحقّةَ للعطاء، نال السماء. فالغضبُ قد يُفسد الثوابَ المكتسَبَ بالصدقة، والطمعُ قد يحول دون بلوغ الغاية السماوية؛ أمّا الحياةُ التي تقوم على مالٍ مُكتسَبٍ بالحق، مقرونةً بالسخاء وضبط النفس، فإنها تقود إلى العالم الأعلى.
श्षशुर उवाच
Educational Q&A
Merit is protected and fulfilled when one earns by just means (nyāyavṛtti), restrains oneself through tapas, and gives with understanding (dānavit). Anger and greed undermine or obstruct the fruits of charity; disciplined generosity rooted in dharma leads to svarga.
An elder speaker (identified here as the father-in-law) instructs the listener on ethical living: control of anger and greed, earning wealth righteously, and practicing charity and austerity as the path to heavenly attainment.