Muñjavān on Himavat: Maheśvara’s abode, Śiva-stuti, and sacrificial gold
Chapter 8
निर्देष्ठ प्राणिभि: कैश्वित् प्राकृतर्मासलोचनै: । उनका श्रीविग्रह प्रभातकालके सूर्यकी भाँति तेजसे जाज्वल्यमान दिखायी देता है। संसारके कोई भी प्राकृत प्राणी अपने मांसमय नेत्रोंसे उनके रूप या आकारको कभी देख नहीं सकते
nirdiṣṭeṣṭa-prāṇibhiḥ kaiścit prākṛtair māṃsa-locanaiḥ | unakā śrī-vigrahaḥ prabhāta-kāle sūrya-kī bhānti tejase jājyvalyamāna dikhāyī detā hai | saṃsāra-ke koī bhī prākṛta prāṇī apane māṃsamaya netroṃ-se unke rūpa yā ākāra-ko kabhī dekh nahīṃ sakate |
قال سَمْفَرْتَا (Saṃvarta): «قد يتحدّث بعض المخلوقات العاديّة، بعيونها الطبيعيّة من لحم، عمّا “رأتْه”؛ غير أنّ هيئته المجيدة تبدو متّقدةً إشعاعًا كالشمس عند الصباح. ولا يستطيع كائنٌ دنيويٌّ محض أن يُبصر حقًّا صورته الحقيقية أو يقدّر قامته بعيونٍ من لحم.» ويؤكّد هذا المقطع أنّ الحقيقة الروحية لا تُدرك بالإحساس الغليظ وحده، وأنّ التواضع أمام حدود الحواسّ هو بذاته ضربٌ من الدharma (الدهرما).
संवर्त उवाच
That ordinary sensory perception is insufficient to grasp higher or divine reality; one must recognize the limits of the physical senses and approach such truths with humility and inner discernment.
Saṃvarta describes a being whose form shines like the morning sun, emphasizing that common creatures with fleshly eyes cannot truly perceive or comprehend that form.