Shloka 45
बभ्रुवाहन-धनंजययोः संग्रामः
Babhruvāhana and Dhanaṃjaya’s engagement at Maṇipūra
दुःशला चापि तान् योधान् निवार्य महतो रणात् | सम्पूज्य पार्थ प्रययौ गृहानेव शुभानना,तदनन्तर सुमुखी दुःशलाने उस महान् समरसे अपने समस्त योद्धाओंको पीछे लौटाया और अर्जुनकी प्रशंसा करती हुई वह अपने घरको लौट गयी
Duḥśalā cāpi tān yodhān nivārya mahato raṇāt | sampūjya Pārtha prayayau gṛhān eva śubhānanā ||
قال فايشَمبايانا: وكذلك دُهشَلا، إذ كفّت أولئك المقاتلين عن خوض المعركة العظمى، أكرمت بارثا (أرجونا) ثم انصرفت—وهي ذات طَلعةٍ مباركة—راجعةً إلى بيتها. وتُبرز الحادثةُ انحيازًا إلى الدارما بالابتعاد عن سفك الدماء بلا ضرورة، مع إكرام الشجاعة دون إطالة العداوة.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights dharmic restraint: even amid martial circumstances, one should prevent unnecessary escalation, honor worthy opponents, and choose withdrawal over futile violence when the ethical aim has been met.
Duḥśalā intervenes to pull back her side’s warriors from a major clash; she then respectfully honors Arjuna and returns home, signaling a de-escalation and a courteous closure to the confrontation.