Shloka 12
Traigarta Attempt to Seize the Aśvamedha Horse; Arjuna’s Restraint and Tactical Victory
एष गच्छति कौन्तेय तुरगश्चैव दीप्तिमान् यमन्वेति महाबाहु: संस्पृशन् धनुरुत्तमम्,(लोग कहते थे--) *ये कुन्तीकुमार अर्जुन जा रहे हैं और वह दीप्तिमान् अश्व जा रहा है, जिसके पीछे महाबाहु अर्जुन उत्तम धनुष धारण किये जा रहे हैं!
eṣa gacchati kaunteya turagaś caiva dīptimān yam anveti mahābāhuḥ saṃspṛśan dhanur uttamam
قال فايشَمبايانا: «ها هو أرجونا ابن كونتي يمضي، وها هو الحصان القرباني المتلألئ يمضي. ويتبعه أرجونا عظيم الساعدين، واضعًا يده على قوسه الممتاز». هكذا كان الناس يقولون، مُظهرين علانية الشعيرة أمام العامة، ومُبرزين يقظة أرجونا في الحراسة خدمةً لدارما يودهيشثيرا.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights dharma in action: a royal rite (Aśvamedha) requires disciplined protection. Arjuna’s hand on the bow symbolizes restrained power—readiness to defend the ritual order without needless aggression.
As the Aśvamedha horse roams, people point out the procession: the radiant horse goes ahead and Arjuna, Kuntī’s son, follows closely, prepared with his bow to meet any challenge to the sacrifice’s authority.