Subhadrā’s Petition to Kṛṣṇa for the Revival of Parīkṣit (अभिमन्युज-प्राणरक्षा-प्रार्थना)
ततः: कृष्णं समासाद्य कुन्तिभोजसुता तदा । प्रोवाच राजशार्दूल बाष्पगद्गदया गिरा,नृपश्रेष्ठट उस समय श्रीकृष्णके निकट पहुँचकर कुन्तिभोजकुमारी कुन्ती नेत्रोंसे आँसू बहाती हुई गदगद वाणीमें बोली--
tataḥ kṛṣṇaṃ samāsādya kuntibhojasutā tadā | provāca rājaśārdūla bāṣpagadgadayā girā ||
ثم تقدّمت كونتي، ابنة كونتيبوجا، إلى كريشنا. والدموع تنهمر من عينيها، وصوتها مخنوق بالعاطفة، تكلّمت—مخاطبةً إيّاه بوصفه «نمرَ الملوك». ويُهيّئ المشهد لنداءٍ بالغ الثقل أخلاقيًا: فبعد خراب الحرب، تلجأ كونتي إلى كريشنا بوصفه مرشدًا وحاميًا موثوقًا، ويمنح حزنها وإلحاحها ما ستطلبه أو ستعترف به جلالًا أخلاقيًا.
वैशम्पायन उवाच
The verse highlights the ethical seriousness of seeking guidance in moments of sorrow and moral complexity: Kuntī approaches Kṛṣṇa not in pride but in humility and grief, implying that dharma is best pursued through honest self-disclosure and reliance on wise counsel.
Vaiśampāyana narrates that Kuntī comes near Kṛṣṇa and begins to speak, her words interrupted by tears and emotion. The verse functions as a transition into Kuntī’s forthcoming address—setting a tone of lament, urgency, and moral appeal.