Brahma-vidyā: Satya–Tapas and the Enumeration of Tattvas
Arjuna–Vāsudeva framed dialogue
वसिष्ठ: कश्यपश्चैव विश्वामित्रो<त्रिरेव च | मार्गान् सर्वान् परिक्रम्य परिश्रान्ता: स्वकर्मभि:,पहलेकी बात है, प्रजापति दक्ष, भरद्वाज, गौतम, भृगुनन्दन शुक्र, वसिष्ठ, कश्यप, विश्वामित्र और अत्रि आदि महर्षि अपने कर्मोद्वारा समस्त मार्गोमें भटकते-भटकते जब बहुत थक गये, तब एकत्रित हो आपसमें जिज्ञासा करते हुए परम वृद्ध अंगिरा मुनिको आगे करके ब्रह्मलोकमें गये और वहाँ सुखपूर्वक बैठे हुए पापरहित महात्मा ब्रह्माजीका दर्शन करके उन महर्षि ब्राह्मणोंने विनयपूर्वक उन्हें प्रणाम किया। फिर तुम्हारी ही तरह अपने परम कल्याणके विषयमें पूछा--
vasiṣṭhaḥ kaśyapaś caiva viśvāmitro ’trir eva ca | mārgān sarvān parikramya pariśrāntāḥ svakarmabhiḥ ||
فاسيشثا وكاشيابا وفيشفاميترا وأتري كذلك—بعد أن طافوا بكل السُّبُل وأتعبتهم الأعمال الموكولة إليهم—بلغوا غاية الإعياء. ويعرض البيتُ تعبَ الحكماء لا بوصفه إخفاقًا، بل حدًّا طبيعيًّا للسعي الظاهر، يمهّد لطلب هدايةٍ أسمى ووضوحٍ بشأن الخير الأعلى.
वायुदेव उवाच
Even the greatest sages, after exhausting the range of outward paths and duties, recognize the need for higher discernment. The verse highlights the ethical-spiritual pivot from mere activity (karma) to inquiry and guidance about the highest good.
A group of eminent sages—Vasiṣṭha, Kaśyapa, Viśvāmitra, and Atri—have tried many approaches and become weary through their respective works. Their exhaustion signals a transition toward collective consultation and seeking a superior source of instruction (developed in the surrounding verses).