Shloka 4
Kṛṣṇa–Arjuna Saṃvāda in Indraprastha: Consolation, Legitimation, and Leave for Dvārakā (आश्वमेधिकपर्व, अध्याय १५)
तीर्थेषु चैव पुण्येषु पल्वलेषु नदीषु च । चड्क्रम्यमाणौ संहृष्टावश्विनाविव नन्दने,पवित्र तीर्थों, छोटे तालाबों और नदियोंके तटोंपर विचरण करते हुए वे दोनों नन्दन- वनमें विहार करनेवाले अश्विनीकुमारोंके समान हर्षका अनुभव करते थे
tīrtheṣu caiva puṇyeṣu palvaleṣu nadīṣu ca | caṅkramyamāṇau saṁhṛṣṭāv aśvināv iva nandane ||
قال فايشَمبايانا: وبينما كانا يتجوّلان—يزوران المَعابِر المقدّسة (تيرثا)، والمواضع الطاهرة، والبرك الصغيرة، وضفاف الأنهار—كانا يجدان ابتهاجًا هادئًا، كالتوأمين الأَشْوِينِيَّيْن وهما يلهوان في بستان نَنْدَنَة.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights tīrtha-travel and contact with sacred waters as a dharmic means of inner purification and renewal—bringing uplifted joy (saṁharṣa) and restoring balance after strain.
Two individuals are described as happily roaming among holy sites—tīrthas, ponds, and rivers—experiencing delight comparable to the divine Aśvin twins enjoying themselves in Indra’s Nandana grove.