Shloka 18
Bhīmasya paruṣa-vākyaṃ
Bhīma’s Harsh Speech Heard by Dhṛtarāṣṭra and Gāndhārī
वैशम्पायन उवाच एतावदुक्त्वा वचनमनुमान्य च पार्थिवम् | तथास्त्विति च तेनोक्त: कौन्तेयेन ययौ वनम्,वैशम्पायनजी कहते हैं--राजन्! यों कहकर महर्षि व्यासने राजा युधिष्ठिरको राजी कर लिया और “बहुत अच्छा' कहकर जब युधिष्छिरने उनकी आज्ञा स्वीकार कर ली, तब वे वनमें अपने आश्रमपर चले गये
vaiśampāyana uvāca | etāvad uktvā vacanam anumānya ca pārthivam | tathāstv iti ca tenoktaḥ kaunteyena yayau vanam ||
قال فايشامبايانا: «أيها الملك! لما قال الحكيم فياسا ذلك، استمال رضا الملك. فلما أجاب ابن كونتي: “ليكن كذلك”، قابِلًا وصيته، انصرف الحكيم إلى الغابة عائدًا إلى أشرمه (معتكفه).»
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights dharmic responsiveness: a ruler should be willing to accept the guidance of a realized elder, and ethical action often begins with humble assent—“tathāstu”—rather than argument or delay.
After speaking to and persuading the king, Vyāsa receives Yudhiṣṭhira’s acceptance. With the king’s consent secured, Vyāsa departs to the forest, returning to his hermitage.