Shloka 35
Dāyavibhāga (Inheritance Apportionment) and Household Precedence — Dialogue of Yudhiṣṭhira and Bhīṣma
तस्मादा ग्रहणात् पाणेर्याचयन्ति परस्परम् । कन्यावर: पुरा दत्तो मरुद्धिरिति न: श्रुतम्,जबतक कन्याका पाणिग्रहण संस्कार सम्पन्न न हो जाय तबतक कन्याको माँगना चाहिये। ऐसा कन्याओंके लिये मरुदगणोंने पहले वर दिया है, अर्थात् अधिकार दिया है-- यह हमारे सुननेमें आया है। इसलिये पाणिग्रहण होनेके पहलेतक वर और कन्या आपसमें एक-दूसरेके लिये प्रार्थना कर सकते हैं
tasmād āgrahaṇāt pāṇer yācayanti parasparam | kanyāvaraḥ purā datto marudbhir iti naḥ śrutam ||
قال بهيشما: لذلك، قبل أن يكتمل طقسُ أخذ يد العروس (pāṇigrahaṇa)، يجوز للرجل والفتاة أن يطلب كلٌّ منهما الآخر—فلكلٍّ أن يتقدّم بطلبٍ إلى صاحبه. وقد سمعنا أن الماروت (Maruts) في الأزمنة السالفة منحوا هذا «الحق في اختيار الفتاة والخاطب» بوصفه حقًّا مُقَرًّا. ومن ثمّ، فإلى أن تُؤدَّى مراسم أخذ اليد، تُباح المراجعة والطلب المتبادل بين العروسين المرتقبين.
भीष्य उवाच
Educational Q&A
Until the pāṇigrahaṇa rite is performed, the prospective bride and groom are not yet ritually bound; therefore, mutual seeking/asking is allowed. The passage grounds this permissibility in traditional authority attributed to the Maruts.
Bhīṣma is explaining norms of marriage-dharma: he clarifies when a match becomes binding and cites an old tradition—said to be granted by the Maruts—to justify that prior to the hand-taking ceremony, the parties may still request or choose one another.