Shloka 9
Strī-satkāra (On honoring women) — Mahābhārata 13.46
ते त्वां हर्षस्मितं दृष्टवा गुरो: कर्मानिवेदकम् । स्मारयन्तस्तथा प्राहुस्ते यथा श्रुतवान् भवान्,गुरुको अपना पापकर्म न बताकर हर्ष और अभिमानमें भरा देख वे पुरुष तुम्हें अपने कर्मकी याद दिलाते हुए वैसी बातें बोल रहे थे, जिन्हें तुमने अपने कानों सुना है
te tvāṁ harṣasmitaṁ dṛṣṭvā guroḥ karmānivedakam | smārayantas tathā prāhus te yathā śrutavān bhavān ||
فلما رأوك مبتسمًا ابتسامة الرضا عن النفس، ولم تُبلِّغ المعلّم بفعلك الآثم، خاطبك أولئك الرجال بتلك المقالة—يُذكّرونك بصنيعك—كما سمعتَ أنت بأذنيك. وتُبرز الآية أن الإثم المستور إذا اقترن بالكِبر استدعى التوبيخ العلني واستحضار العبرة الأخلاقية.
विपुल उवाच
Educational Q&A
Concealing wrongdoing—especially from one’s teacher or moral authority—while displaying pride leads to ethical exposure: others will recall and point out the hidden act. The verse promotes humility, confession/transparent conduct, and responsibility for one’s actions.
Vipula describes a situation where the listener is seen smiling confidently while not informing the guru about a sinful act. Observers then speak words that remind him of that very deed—words he himself has heard—thereby confronting him with his moral lapse.