Shloka 73
Vipula’s Guru-Obedience, Divine Flowers, and the Peril of Others’ Oaths (विपुलोपाख्यानम्—पुष्पप्राप्तिः शपथ-प्रसङ्गश्च)
अप्रियं प्रियवाक्यैश्न गृह्लते कालयोगत: । पुरुषको हँसते देख ये स्त्रियाँ जोर-जोरसे हँसती हैं। उसे रोते देख स्वयं भी फूट- फ़ूटकर रोने लगती हैं और अवसर आनेपर अप्रिय पुरुषको प्रिय वचनोंद्वारा अपना लेती हैं
yudhiṣṭhira uvāca | apriyaṃ priyavākyaiś ca gṛhṇīte kālayogataḥ | puruṣaṃ hāsate dṛṣṭvā ye striyaḥ jora-jora-se hāsantī haiṃ | taṃ rodate dṛṣṭvā svayam api phūṭ-phūṭkar rone lagtī haiṃ, avasara āne par apriya-puruṣaṃ priyavacanaiḥ dvārā ātmīyaṃ kurvanti |
قال يودهيشثيرا: «بحسب مجرى الزمان وملاءمة الحال، تستطيع النساء أن يستملن حتى الرجل المكروه بكلامٍ لطيف. إذا رأين الرجل يضحك ضحكن بصوتٍ عالٍ، وإذا رأينه يبكي بكين هنّ أيضًا بكاءً مريرًا. وحين تحين اللحظة، بحديثٍ عذبٍ يجعلن حتى الرجل غير الودود لهنّ.»
युधिछिर उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical and practical power of speech used with sensitivity to time and circumstance: gentle, agreeable words—paired with emotional attunement—can soften hostility and reconcile relationships.
Yudhiṣṭhira is describing a social observation: women mirror a man’s emotions (laughing when he laughs, weeping when he weeps) and, when the right opportunity comes, use pleasing speech to win over even someone initially unpleasant or unfriendly.