Shloka 9
Aṣṭāvakra and the Woman: Disclosure, Permission, and Marital Resolution (अनुशासन पर्व, अध्याय २२)
तस्य स्वादुतयान्नस्य न प्रभूतं चकार सः । व्यगमच्चाप्यह:शेषं ततः संध्यागमत् पुन:,उस अन्नके स्वादसे वे इतने आकृष्ट हो गये कि उसे पर्याप्त न मान सके--“बस अब पूरा हो गया” यह बात न कह सके। इसीमें सारा दिन निकल गया और पुनः संध्याकाल आ पहुँचा
tasya svādutayānnasya na prabhūtaṃ cakāra saḥ | vyagamac cāpy ahaḥśeṣaṃ tataḥ sandhyāgamat punaḥ ||
قال بهيشما: لقد استولى عليه لذاذ ذلك الطعام حتى لم يستطع أن يراه كافيًا—لم يقدر أن يقول: «حسبُ، قد تمّ». وفي هذا الانغماس انقضى ما بقي من النهار، ثم أقبلت مرة أخرى سُدفةُ المساء.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Unchecked attraction to sensory pleasure (here, taste) can dull discernment of sufficiency and cause neglect of time-bound duties; dharma requires moderation and awareness of time.
A person becomes so absorbed in the sweetness of the food that he cannot stop or declare it enough; as he continues, the day passes and evening twilight arrives again, implying missed or delayed obligations.