तालवृन्तान्युपादाय पर्यवीजन्त सर्वश: । माद्रीकुमार नकुल और सहदेवने पगड़ी हाथमें लेकर भीष्मजीके मस्तकपर रखी। कौरवराजके रनिवासकी स्ट्रियाँ ताड़के पंखे हाथमें लेकर कुरुकुलधुरन्धर भीष्मजीके शवको सब ओरसे हवा करने लगीं
tālavṛntāny upādāya paryavījanta sarvaśaḥ | mādrīkumarau nakulaḥ sahadevaś ca pāgṛīṃ hastam ādāya bhīṣmasya mastake nyadhāpayatām | kauravarājasya ranivāsastriyaḥ tālapattravījān hastagṛhītāḥ kurukuladhurandharaṃ bhīṣmaṃ śavaṃ sarvato vāyum akarot ||
قال فايشَمبايانا: أخذوا مراوح من سعف النخل وراحوا يهوّون من كل جانب. ورفع ابنا مادري، ناكولا وسهاديفا، عمامةً بأيديهما ووضعاها على رأس بهيشما. وكانت نساءُ مخادع الملك الكورو في الداخل، وهنّ يمسكن مراوح السعف، يبعثن نسيمًا رقيقًا من كل جهة على جسد بهيشما—تكريمًا لحامل سلالة كورو العظيم حتى بعد الموت. ويُبرز المشهد واجب الدارما في توقير الشيوخ والصرعى، واستمرار الاحترام بما يتجاوز عنف ساحة القتال.
वैशम्पायन उवाच
Even after conflict, dharma requires honoring elders and the fallen with dignity. The respectful acts—covering the head and fanning the body—express gratitude and reverence toward Bhīṣma as a guardian of the Kuru line, showing that ethical conduct continues beyond victory or defeat.
After Bhīṣma’s passing, attendants and royal women fan his body with palm-leaf fans. Nakula and Sahadeva, the sons of Mādrī, place a turban on Bhīṣma’s head as an honorific gesture, treating him as a revered elder and dynastic pillar.