महेष्वासो महीभर्ता श्रीनिवास: सतां गति: । अनिरुद्ध: सुरानन्दो गोविन्दो गोविदां पति:,१८१ महेष्वास:-महान् धनुषवाले, १८२ महीभर्ता-पृथ्वीको धारण करनेवाले, १८३ श्रीनिवास:-अपने वक्ष:स्थलमें श्रीको निवास देनेवाले, १८४ सतां गतिः-सत्पुरुषोंके परम आश्रय, १८५ अनिरुद्ध:-किसीके भी द्वारा न रुकनेवाले, १८६ सुरानन्द:-देवताओंको आनन्दित करनेवाले, १८७ गोविन्द:-वेदवाणीके द्वारा अपनेको प्राप्त करा देनेवाले, १८८ गोविदां पति:-वेदवाणीको जाननेवालोंके स्वामी
maheṣvāso mahībhartā śrīnivāsaḥ satāṃ gatiḥ | aniruddhaḥ surānando govindo govidāṃ patiḥ ||
قال بهيشما: إنّه صاحبُ القوس العظيم وحاملُ الأرض؛ مسكنُ شري (Śrī) وملاذُ الصالحين الأعلى. لا يقدر أحدٌ على إيقافه؛ وهو بهجةُ الآلهة—غوفيندا، سيّدُ العارفين بالڤيدا.
भीष्म उवाच
The verse teaches that the divine (Govinda) is simultaneously the cosmic sustainer and the ultimate refuge of the righteous; ethical life (dharma) finds its highest support in devotion to and reliance upon that supreme protector.
In Anuśāsana Parva, Bhīṣma is instructing Yudhiṣṭhira and, in this section, recites a sequence of divine names/epithets praising Govinda/Viṣṇu, highlighting qualities that inspire trust, reverence, and dharmic orientation.