भीष्मस्योत्तरायणप्रतीक्षा तथा युधिष्ठिरागमनम् | Bhīṣma’s uttarāyaṇa moment and Yudhiṣṭhira’s arrival
अन्तर्धाम्नो हविर्धामा प्रजापतिरनिन्दित: । प्राचीनबर्हिर्भविता हविर्धाम्न: सुतो महान्,अन्तर्धामासे अनिन्द्य प्रजापति हविर्धामाकी उत्पत्ति होगी। हविर्धामाके पुत्र महाराज प्राचीनबर्हि होंगे
antardhāmno havirdhāmā prajāpatir aninditaḥ | prācīnabarhir bhavitā havirdhāmnaḥ suto mahān |
قال إيشڤارا: «من أنتردهمان (Antardhāman) سيولد براجابتي (Prajāpati) الذي لا عيب فيه، واسمه هڤيردهامان (Havirdhāman). ومن هڤيردهامان سيظهر ابنه العظيم، الملك براچينابرهيس (Prācīnabarhis).» ويضع هذا المقطع نسبًا مقدّسًا، مقدّمًا الحكّام والأسلاف المثالين بوصفهم “غير مُدانين”، في إطارٍ أخلاقي يربط شرعية السلالة بالسلوك الدارمي واستمرار نظام الشعائر.
ईश्वर उवाच
The verse underscores dharmic continuity through a revered lineage: progenitors and kings are described as 'blameless,' implying that moral excellence and ritual order are integral to legitimate succession and social stability.
Īśvara is recounting a genealogical sequence: Antardhāman begets the Prajāpati Havirdhāman, and Havirdhāman in turn begets the eminent king Prācīnabarhis.