Śiva-nāmānukīrtana-prastāvaḥ
Prologue to the praise of Śiva and the Upamanyu testimony
धवककुभकदम्बनारिकेलै: कुरबककेतकजम्बुपाटलाभि: । वटवरुणकवत्सना भबिल्वै: सरलकपित्थप्रियालसालतालै:
dhavakkubhakadambanārikelaiḥ kurabakaketakajambupāṭalābhiḥ | vaṭavaruṇakavatsanā bhabilvaiḥ saralakapitthapriyālasālatālaiḥ ||
قال فاسوديفا: كان ذلك المحبس مزدانًا بأصناف كثيرة من أشجار البرّية المثمرة والمزهرة— dhava وkakubha وkadamba والنخيل الهندي (جوز الهند) وkurabaka وketaka وjambū وpāṭala وشجر البانيان وvaruṇaka وvatsanābha وbilva وśarala وkapittha وpriyāla وśāla وtāla. وكان المكان مغمورًا بالأزهار والشجيرات والمتسلقات، وتزيده غابات الموز بهاءً فوق بهائه.
वासुदेव उवाच
The verse conveys the ideal of an āśrama as a harmonious, life-sustaining space—rich in fruit and flowers—suggesting that dharmic living is supported by simplicity, abundance without violence, and reverence for the natural order.
Vāsudeva is describing the beauty and richness of a hermitage: it is surrounded by many varieties of trees and plants, creating an auspicious and serene setting for the events and teachings that follow.