Ādi-parva Adhyāya 98 — Paraśurāma’s kṣatriya suppression; Dīrghatamas, Bali, Sudēṣṇā, and the birth of Aṅga
पुण्यकर्मकृदेवासीच्छान्तनु: कुरुसत्तम: । प्रतीप: शान्तनु पुत्रं यौवनस्थं ततो5न्वशात्,अपने सत्कर्मोद्वारा उपार्जित अक्षय पुण्यलोकोंका स्मरण करके कुरुश्रेष्ठ शान्तनु सदा पुण्यकर्मोंके अनुष्ठानमें ही लगे रहते थे। युवावस्थामें पहुँचे हुए राजकुमार शान्तनुको राजा प्रतीपने आदेश दिया--
puṇyakarmakṛd evāsīc chāntanuḥ kurusattamaḥ | pratīpaḥ śāntanu-putraṃ yauvanasthaṃ tato 'nvaśāt ||
قال فايشَمبايانا: كان شانتانو، خيرَ الكورو، صانعًا للأعمال المبرورة حقًّا، مواظبًا على السلوك القويم، مستحضرًا دومًا الثواب الذي لا يفنى مما تُكسبه الأفعال الحسنة. ثم إن الملك برتيبا وجّه ابنه شانتانو، وقد بلغ سنّ الشباب، وسدّده إلى طريق واجب المُلك والفضيلة المنضبطة.
वैशम्पायन उवाच
The verse highlights the ethical ideal of a ruler: sustained commitment to puṇya (meritorious, dharmic action) and the transmission of disciplined conduct through parental/royal instruction, implying that kingship is grounded in moral practice rather than mere power.
Vaiśampāyana describes Śāntanu as a consistently virtuous Kuru prince/king, and then notes that King Pratīpa, seeing Śāntanu come of age, issues him an instruction—marking a transition into adult responsibilities and royal duty.