Shloka 23
Śāṃtanu’s Ideal Rule; Devavrata’s Return; The Satyavatī Marriage Condition and Bhīṣma’s Vow (आदि पर्व, अध्याय ९४)
सर्वामिमां पृथिवीं निर्जिगाय प्रादामहं छादन ब्राह्मणेभ्य: । मेध्यानश्वानेकशतान् सुरूपां- स्तदा देवा: पुण्यभाजो भवन्ति,मैंने इस सारी पृथ्वीको जीत लिया था। मैं ब्राह्मणोंको अन्न-वस्त्र दिया करता था। मनुष्य जब एक सौ सुन्दर पवित्र अश्वोंका दान करते हैं, तब वे पुण्यात्मा देवता होते हैं
sarvām imāṁ pṛthivīṁ nirjigāya prādām ahaṁ chādana-brāhmaṇebhyaḥ | medhyān aśvān ekaśatān surūpāṁs tadā devāḥ puṇyabhājo bhavanti ||
قال فَيَشَمْبَايَنَة: «بعد أن قهرتُ هذه الأرض كلَّها، كنتُ أهبُ للبراهمة الطعامَ والكساء. فإذا تَصَدَّقَ المرءُ بمائةِ فرسٍ حَسَنَةِ الهيئةِ طاهرةٍ على مقتضى الشعائر، شاركتِ الآلهةُ في ذلك الثواب—وبمثل هذا العطاء الموافق للدارما يغدو المرءُ جديرًا بالبركة الإلهية».
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse links righteous kingship with dāna: conquest or power is ethically completed by supporting brāhmaṇas and performing high-merit gifts (like donating ritually pure horses). Such giving is portrayed as generating puṇya that reaches even the devas.
Vaiśampāyana narrates a speaker’s past conduct: after conquering the earth, he regularly gave provisions and clothing to brāhmaṇas, and he highlights the exceptional merit of donating a hundred fine, sacrificially fit horses.