Shloka 6
Ādi Parva, Adhyāya 90 — Pūror Vaṃśa, Kuru-Pravara, and the Janamejaya Line
Genealogical Recitation
महाधनो यो यजते सुयज्ञै- र्य: सर्वविद्यासु विनीतबुद्धि: । वेदानधीत्य तपसा<5<योज्य देहं दिव॑ समायात् पुरुषो वीतमोह:,जो मनुष्य बहुत धनी होकर उत्तम यज्ञोंद्वारा भगवानूकी आराधना करता है, सम्पूर्ण विद्याओंको पाकर जिसकी बुद्धि विनययुक्त है तथा जो वेदोंको पढ़कर अपने शरीरको तपस्यामें लगा देता है, वह पुरुष मोहरहित होकर स्वर्गमें जाता है
mahādhano yo yajate suyajñair yaḥ sarvavidyāsu vinītabuddhiḥ | vedān adhītya tapasā yojya dehaṃ divaṃ samāyāt puruṣo vītamohaḥ ||
من كان ذا ثراءٍ عظيم، ومع ذلك يعبد الربّ بقرابينَ وطقوسٍ سامية؛ وكان عقله مهذّبًا منضبطًا، متواضعًا في شتّى فنون العلم؛ ثم درس الفيدا وربط جسده بالتقشّف (التابَس) — فإن هذا الرجل، وقد تحرّر من الوهم، يبلغ السماء. وتمجّد هذه الأبيات اليسرَ إذا قاده الدharma (الدارما): فالغنى يصير استحقاقًا حين يقترن بالشعائر الموقّرة، والعلم بالتواضع، والمعرفة بضبط النفس.
जटद्टक उवाच
Educational Q&A
Wealth, learning, and religious practice become spiritually fruitful only when joined to humility and self-discipline: perform worthy sacrifices, cultivate a modest trained intellect, study the Vedas, and practice austerity—then one becomes free of delusion and attains heaven.
The speaker states a general dharmic maxim: describing the qualities of an ideal person—rich yet righteous, learned yet humble, and devoted to Vedic study and tapas—and declares the resulting merit, namely ascent to heaven.