Shloka 20
Śukra’s Ultimatum and Devayānī’s Demand (शुक्र-प्रतिज्ञा तथा देवयानी-वर-याचना)
अमानुषैर्वृतः सत्त्वैर्मानुष: सन् महायशा: । विप्रै: स विग्रहं चक्रे वीर्योन्मत्त: पुरूरवा:,धन्यं यशस्यमायुष्यं कीर्तयिष्यामि तेडनघ । वैशम्पायनजी कहते हैं--निष्पाप जनमेजय! अब मैं दक्ष प्रजापति, वैवस्वत मनु, भरत, कुरु, पूर, अजमीढ, यादव, कौरव तथा भरतवंशियोंकी कुल-परम्पराका तुमसे वर्णन करूँगा। उनका कुल परम पवित्र, महान् मंगलकारी तथा धन, यश और आयुकी प्राप्ति करानेवाला है
Vaiśampāyana uvāca: amānuṣair vṛtaḥ sattvair mānuṣaḥ san mahāyaśāḥ | vipraiḥ sa vigrahaṃ cakre vīryonmattaḥ purūravāḥ || dhanyaṃ yaśasyam āyuṣyaṃ kīrtayiṣyāmi te 'nagha |
قال فَيْشَمْبَايَنَة: «ومع أنه كان بشرًا، فإن بُورُورَفَاس ذا الصيت العظيم—وقد أحاطت به كائنات غير بشرية، وسكر ببطولته—دخل في خصام حتى مع البراهمة. يا من لا إثم عليه، سأقصّ عليك الآن خبرَ نسبٍ مبارك، واهبٍ للذكر، مُنمٍّ للعمر.»
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Fame and heroic power are not self-justifying; when pride (vīryonmāda) overrides restraint, even a renowned king may violate dharma by opposing brahmins—figures representing sacred learning and social-religious order.
Vaiśampāyana describes Purūravas as a famous human king surrounded by non-human beings who, in a fit of valor, came into conflict with brahmins; he then signals his intention to recount an auspicious, fame- and longevity-bestowing account (often introducing a genealogical or lineage narration).