Shloka 14
Śukra’s Ultimatum and Devayānī’s Demand (शुक्र-प्रतिज्ञा तथा देवयानी-वर-याचना)
ब्रह्मक्षत्रादयस्तस्मान्मनोर्जातास्तु मानवा: । ततो5भवन्न्महाराज ब्रद्ा क्षत्रेण संगतम्,धन्यं यशस्यमायुष्यं कीर्तयिष्यामि तेडनघ । वैशम्पायनजी कहते हैं--निष्पाप जनमेजय! अब मैं दक्ष प्रजापति, वैवस्वत मनु, भरत, कुरु, पूर, अजमीढ, यादव, कौरव तथा भरतवंशियोंकी कुल-परम्पराका तुमसे वर्णन करूँगा। उनका कुल परम पवित्र, महान् मंगलकारी तथा धन, यश और आयुकी प्राप्ति करानेवाला है उन्हीं मनुसे ब्राह्मण, क्षत्रिय आदि सब मानव उत्पन्न हुए हैं। महाराज! तभीसे ब्राह्मणकुल क्षत्रियसे सम्बद्ध हुआ
brahmakṣatrādayas tasmān manor jātās tu mānavāḥ | tato 'bhavan mahārāja brāhmaḥ kṣatreṇa saṅgataḥ, dhanyaṃ yaśasyam āyuṣyaṃ kīrtayiṣyāmi te 'nagha |
قال فايشَمبايانا: «من ذلك المانو وُلِد البشر، بدءًا بالبراهمة والكشاتريا. ومنذ ذلك الحين، أيها الملك العظيم، صار النسب البراهمي متحالفًا مع النسب الكشاتري. يا من لا إثم عليه، سأقصّ عليك سلالة مباركة، حاملة للذكر، باعثة على طول العمر».
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse frames genealogy as ethically and ritually meaningful: hearing the account of righteous lineages is described as auspicious, conferring merit such as fame and longevity, and it emphasizes the foundational social order traced back to Manu.
Vaiśampāyana addresses King Janamejaya and signals a transition into dynastic genealogy, stating that humanity and the social orders originate from Manu and noting an early alliance/connection between Brahmanical and Kshatriya lines.