Shloka 28
Śakuntalā’s Satya-Discourse and the Recognition of Bharata (शकुन्तला–सत्योपदेशः; भरतप्रतिग्रहः)
केचित् तत्र नरव्याप्रैरभक्ष्यन्त बुभुक्षितै: । केचिदग्निमथोत्पाद्य संसाध्य च वनेचरा:,वहाँ कितने ही व्याप्र-स्वभावके नृशंस जंगली मनुष्य भूखे होनेके कारण कुछ मृगोंको कच्चे ही चबा गये। कितने ही वनमें विचरनेवाले व्याध वहाँ आग जलाकर मांस पकानेकी अपनी रीतिके अनुसार मांसको कूट-कूटकर राँधने और खाने लगे। उस वनमें कितने ही बलवान् और मतवाले हाथी अस्त्र-शस्त्रोंके आघातसे क्षत-विक्षत होकर सूँड़को समेटे हुए भयके मारे वेगपूर्वक भाग रहे थे। उस समय उनके घावोंसे बहुत-सा रक्त बह रहा था और वे मल-मूत्र करते जाते थे
kecit tatra naravyāprair abhakṣyanta bubhukṣitaiḥ | kecid agnim athotpādya saṃsādhya ca vane-carāḥ ||
قال فايشَمبايانا: كان فيهم من دفعه الجوع، واستبدّت به طبيعةٌ متوحشة كطبيعة النمر، فشرع يأكل ما لا ينبغي أكله. وكان آخرون—من أهل الغابة—يوقدون النار أولًا، ثم إذا أعدّوها طبخوا طعامهم في البرية على عادتهم. ويُظهر المشهد أنه حين ينهار النظام، قد يدفع الجوع والخوف الناس إلى القسوة ويُبعدهم عن ضبط النفس.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how extreme hunger and breakdown of social order can erode dharmic restraint: some become brutal and transgressive, while others follow a more regulated, customary method of preparing food—suggesting that even in hardship, discipline and norms can persist.
Vaiśampāyana describes a chaotic forest scene: starving, savage men eat indiscriminately, while other forest-roamers kindle fire and cook in their usual manner, portraying the harshness and disorder prevailing in that setting.