Duḥṣanta at Kaṇva-Āśrama; Śakuntalā’s Reception and Origin Prelude (दुःषन्तस्य कण्वाश्रमागमनम्)
श्रोतुमिच्छामि तत्त्वेन सम्भवं कृत्स्नमादित: । प्राणिनां चैव सर्वेषां सम्भवं वक्तुमहसि,जनमेजय बोले--भगवन्! मैं देवता, दानवसमुदाय, गन्धर्व, अप्सरा, मनुष्य, यक्ष, राक्षस तथा सम्पूर्ण प्राणियोंकी उत्पत्ति यथार्थरूपसे सुनना चाहता हूँ। आप कृपा करके आरम्भसे ही इन सबकी उत्पत्तिका यथावत् वर्णन कीजिये
śrotum icchāmi tattvena sambhavaṁ kṛtsnam āditaḥ | prāṇināṁ caiva sarveṣāṁ sambhavaṁ vaktum arhasi ||
قال جَنَمِيجَيَا: «أيها السيد الجليل، أريد أن أسمع على وفق الحقيقة الروايةَ الكاملة منذ البدء عن نشأة جميع الكائنات. وأنت أهلٌ لأن تذكر لي نشأة كل ذي روحٍ ذكرًا تامًّا».
जनमेजय उवाच
The verse foregrounds a disciplined pursuit of truth (tattvena) through attentive listening and qualified instruction: a seeker requests a complete, accurate account from a competent narrator, emphasizing integrity in transmitting sacred history and origins.
King Janamejaya addresses the sage-narrator and asks for a thorough explanation, from the very beginning, of the origins of all living beings—setting up a broader cosmological and genealogical narration within the Adi Parva.