Duḥṣantasya Vana-praveśaḥ
King Duḥṣanta’s Entry into the Forest Hunt
स चेदिविषयं रम्यं वसु: पौरवनन्दन: । इन्द्रोपदेशाज्जग्राह रमणीयं महीपति:,पौरवनन्दन राजा उपरिचर वसुने इन्द्रके कहनेसे अत्यन्त रमणीय चेदिदेशका राज्य स्वीकार किया था
sa cediviṣayaṃ ramyaṃ vasuḥ pauravanandanaḥ | indropadeśāj jagrāha ramaṇīyaṃ mahīpatiḥ ||
قال فايشَمبايانا: إنّ ڤاسو، بهجة سلالة الباورڤا، قد قبل مملكة تشيدي البهيّة—وهي أرض بالغة الحُسن—امتثالًا لمشورة إندرا. ويعرض النصّ تولّيه لا بوصفه مجرّد فتحٍ أو طموح، بل مُلكًا حُمِّل تحت توجيهٍ إلهي، بما يدلّ على أنّ واجب الحاكم أن يسوس وفق هدايةٍ أعلى ولخير البلاد.
वैशम्पायन उवाच
The verse suggests that rightful kingship is ideally grounded in dharmic legitimacy and higher counsel: a ruler assumes responsibility for a realm not merely by desire, but in accordance with guidance that symbolizes cosmic order and duty.
Vaiśampāyana narrates that King Vasu, famed as a Paurava descendant, took charge of the beautiful Cedi realm because Indra instructed him to do so—introducing Vasu’s connection to Cedi and the divine sanction behind his rule.