Shloka 10
सर्पसत्रे ऋत्विजः सदस्याश्च — Officiants and Assembly at Janamejaya’s Serpent-Sacrifice
जरत्कारुस्वाच पृष्टो मयापत्यहेतो: स महात्मा महातपा: । अस्तीत्युत्तरमुद्दिश्य ममेदं गतवांश्ष सः,जरत्कारुने कहा--भाई! मैंने संतानके लिये उन महातपस्वी महात्मासे पूछा था। मेरे गर्भके विषयमें “अस्ति' (तुम्हारे गर्भमें पुत्र है) इतना ही कहकर वे चले गये
jaratkāruḥ uvāca—pṛṣṭo mayā apaty-hetoḥ sa mahātmā mahā-tapāḥ | astīti uttarām uddiśya mama idaṃ gatavān saḥ ||
قالت جاراتكارُو: «يا أخي! من أجل الذرية سألتُ ذلك الحكيم العظيم، الجليل النفس شديد التقشّف. فلم يُجب إلا بهذه الكلمة، مشيرًا إليّ: ‘يوجد’ (ولد). وبعد أن قال هذا القدر عن حملي، مضى وانصرف.»
तक्षक उवाच
Educational Q&A
The passage highlights the dharmic urgency of continuing the lineage (apatya) and the restrained speech of ascetics: a decisive truth is given without embellishment, emphasizing responsibility over curiosity.
Jaratkāru reports that he asked a powerful ascetic about the prospect of a child. The ascetic merely indicated the pregnancy—saying ‘there is (a child)’—and then left, moving the story forward toward the birth that will affect the serpent lineage.