Shloka 32
Jaratkāru’s Marital Compact and Departure (जरत्कारु–जरत्कारुणी संवादः)
स त॑ गृहा नृपश्रेष्ठ सचिवानिदमब्रवीत् । अस्तमभ्येति सविता विषादद्य न मे भयम्,नृपश्रेष्ठ परीक्षितने उस कीड़ेको हाथमें लेकर मन्त्रियोंसे इस प्रकार कहा--“अब सूर्यदेव अस्ताचलको जा रहे हैं; इसलिये इस समय मुझे सर्पके विषसे कोई भय नहीं है
sa taṁ gṛhā nṛpaśreṣṭha sacivān idam abravīt | astam abhyeti savitā viṣād adya na me bhayam, nṛpaśreṣṭha parīkṣitena |
ثمّ، يا خيرَ الملوك، أخذ تلك الدودة في يده وخاطب وزراءه قائلاً: «إنّ الشمس الآن إلى الغروب؛ فلذلك في هذه الساعة لا أخشى السُّمَّ—ولا سُمَّ الحيّة—إذ قد جُعِل الملكُ باريكشِتُ مكشوفًا ضعيفَ الحماية.»
तक्षक उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how wrongdoing often relies on timing and perceived impunity; ethical vigilance and righteous protection should not lapse merely because a day ends or circumstances seem routine.
Takṣaka (the serpent) speaks to ministers, holding a worm/insect, and declares that since the sun is setting he does not fear poison-related danger, implying the moment is ripe to act against King Parīkṣit.