Shloka 6
उग्रश्रवाः सूतः नैमिषारण्ये — Sauti at Naimiṣāraṇya
Protocol of Epic Recitation
स चाप्यस्मिन् मखे सौते विद्वान् कुलपतिर्द्धिज: । दक्षो धृतव्रतो धीमाउ्छास्त्रे चारण्यके गुरु:,सूतनन्दन! वे विद्वान् कुलपति विप्रवर शौनकजी भी इस यज्ञमें उपस्थित हैं। वे चतुर, उत्तम व्रतधारी तथा बुद्धिमान हैं। शास्त्र (श्रुति, स्मृति, इतिहास, पुराण) तथा आरण्यक (बृहदारण्यक आदि)-के तो वे आचार्य ही हैं
sa cāpy asmin makhe saute vidvān kulapatir dvijaḥ | dakṣo dhṛtavrato dhīmāñ chāstre cāraṇyake guruḥ, sūtanandana |
وهنا أيضًا، يا ساوتي، في هذا المجلس القرباني، يحضر الكولَپَتي، ذلك البراهمن العالِم—حاذقٌ، ثابتٌ على نذوره، حكيمُ الرأي. وفي علوم الشاسترا ونصوص الأرانياكا، يُعَدُّ مُعلِّمًا حقًّا، يا ابن السوتا.
उत्तड़क उवाच
Educational Q&A
True authority in transmitting sacred history rests on disciplined conduct (dhṛtavrata) and mastery of śāstra and āraṇyaka learning; the epic is framed as being heard and preserved in a learned, ethically grounded assembly.
Uttaṅka addresses Sauti and points out that, in the ongoing sacrificial gathering, a highly learned brahmin teacher (Kulapati) is present—competent, vow-observant, and an acknowledged guru in śāstra and āraṇyakas—thereby emphasizing the credibility and sanctity of the setting.