Shloka 23
Ananta-Śeṣa Tapas and the Bearing of the Earth (अनन्त-शेष-तपस् तथा महीधारणम्)
आवृण्वानं महाज्वालमर्चिर्भि: सर्वतो<5म्बरम् । दहन्तमिव तीक्ष्णांशुं चण्डवायुसमीरितम्,वह आग अपनी लपटोंसे वहाँके समस्त आकाशको आवृत किये हुए थी। उससे बड़ी ऊँची ज्वालाएँ उठ रही थीं। वह सूर्यमण्डलकी भाँति दाह उत्पन्न करती और प्रचण्ड वायुसे प्रेरित हो अधिकाधिक प्रज्वलित होती रहती थी
āvṛṇvānaṃ mahājvālam arcirbhis sarvato 'mbaraṃ | dahantam iva tīkṣṇāṃśuṃ caṇḍavāyu-samīritam ||
قال شوناكا: كانت تلك النار العظيمة، ملتفّةً بلهيبٍ واسع، كأنها تغطّي السماء كلّها من كل جانب. وكقرص الشمس المحرِق بدت كأنها تحرق كل شيء، ومع هبوب الرياح العاتية كانت تزداد اشتعالًا وضراوة.
शौनक उवाच
Educational Q&A
The verse uses overwhelming natural imagery to convey how unchecked destructive forces—like fire intensified by violent winds—can rapidly expand beyond control, functioning as a warning-sign (nimitta) that calls for vigilance, restraint, and timely right action.
Śaunaka describes a terrifying blaze: flames rise high, the sky seems covered, and the fire burns like the sun, repeatedly intensified by strong winds—setting the scene with a sense of danger and portent.