Shloka 11
Garuḍa–Śakra Saṃvāda and the Retrieval of Amṛta (गरुड–शक्र संवादः अमृत-अपहरण-प्रसङ्गः)
तेजोवीर्यबलोपेतं मनोमारुतरंहसम् । शैलशड्डप्रतीकाशं ब्रह्मदण्डमिवोद्यतम्,वहाँ उन्होंने तपस्यामें लगे हुए अपने पिता कश्यपजीको देखा। पिताने भी अपने पुत्रको देखा। पक्षिराजका स्वरूप दिव्य था। वे तेज, पराक्रम और बलसे सम्पन्न तथा मन और वायुके समान वेगशाली थे। उन्हें देखकर पर्वतके शिखरका भान होता था। वे उठे हुए ब्रह्मदण्डके समान जान पड़ते थे
tejovīryabalopetaṃ manomārutaraṃhasam | śailaśṛṅgapratīkāśaṃ brahmadaṇḍam ivodyatam ||
كان موفور التوهّج والبأس والقوة، سريعًا كالفكر والريح، شامخًا كقِمّة جبل، وكأنه عصا براهما (brahma-daṇḍa) مرفوعة إلى العلاء. وهكذا رأى أباه كَشْيَپَ قائمًا في التَّبَس، ورأى الأبُ أيضًا ابنه: ملك الطير في هيئةٍ إلهية، صورةً لقوةٍ عادلةٍ لا تُقاوَم.
रौहिण उवाच
Educational Q&A
The verse frames true might as awe-inspiring yet dharmically sanctioned: the imagery of the raised brahma-staff suggests power that carries moral authority and restraint, not mere violence.
The king of birds (implicitly Garuḍa) comes before his father Kaśyapa, who is engaged in austerities. They see each other, and the verse describes the son’s divine, mountain-like, wind-swift, irresistible appearance.