Shloka 10
Garuḍa–Śakra Saṃvāda and the Retrieval of Amṛta (गरुड–शक्र संवादः अमृत-अपहरण-प्रसङ्गः)
ददर्श कश्यपं तत्र पितरं तपसि स्थितम् | ददर्श तं पिता चापि दिव्यरूपं विहंगमम्,वहाँ उन्होंने तपस्यामें लगे हुए अपने पिता कश्यपजीको देखा। पिताने भी अपने पुत्रको देखा। पक्षिराजका स्वरूप दिव्य था। वे तेज, पराक्रम और बलसे सम्पन्न तथा मन और वायुके समान वेगशाली थे। उन्हें देखकर पर्वतके शिखरका भान होता था। वे उठे हुए ब्रह्मदण्डके समान जान पड़ते थे
dadarśa kaśyapaṃ tatra pitaraṃ tapasi sthitam | dadarśa taṃ pitā cāpi divyarūpaṃ vihaṅgam ||
هناك أبصر كَشْيَپَ—أباه—ثابتًا في التَّبَس (النسك والزهد). وأبصر الأب بدوره ابنه: ملك الطير في هيئة عجيبة ذات طابع إلهي. ويُبرز المشهد التقاء ثبات الزاهد الروحي برباط البنوة، حيث تُؤطَّر المعرفة بالقرابة والواجب ضمن صلةٍ عائليةٍ مقدسة.
रौहिण उवाच
Educational Q&A
The verse highlights tapas (disciplined austerity) as a mark of spiritual authority, while also affirming filial relationship and mutual recognition: even amid extraordinary power or form, one’s bond to dharmic lineage and respect for the father remains central.
A son who has assumed a divine bird-like form arrives and sees his father Kaśyapa engaged in austerities; Kaśyapa also sees his son. The moment sets up a significant encounter between an ascetic progenitor and his remarkable offspring.