Shloka 73
Ādi-parva Adhyāya 3 — Janamejaya’s Rite, Dhaumya’s Parīkṣā, and Uttanka’s Kuṇḍala Quest (सर्पसत्रप्रस्तावना–गुरुपरीक्षा–उत्तङ्कोपाख्यान)
तमश्विनावाहतु: प्रीतो स्वस्तवानया गुरुभक्त्या उपाध्यायस्य ते कार्ष्णायसा दन्ता भवतोडपि हिरण्मया भविष्यन्ति चक्षुष्मांश्ष॒ भविष्यसीति श्रेयक्षावाप्स्पसीति,तब अश्विनीकुमार उससे बोले, “तुम्हारी इस गुरु-भक्तिसे हम बड़े प्रसन्न हैं। तुम्हारे उपाध्यायके दाँत काले लोहेके समान हैं। तुम्हारे दाँत सुवर्णमय हो जायाँगे। तुम्हारी आँखें भी ठीक हो जायँगी और तुम कल्याणके भागी भी होओगे”
tam aśvināv āhatuḥ prīto svastavānayā gurubhaktyā | upādhyāyasya te kārṣṇāyasā dantā bhavato ’pi hiraṇmayā bhaviṣyanti | cakṣuṣmāṁś ca bhaviṣyasi iti śreyas cāvāpsyasi iti ||
فقال التوأمان الأشفينيّان، وقد سُرّا: «بِهذا العمل المبارك من التفاني لمعلّمك قد غمرتنا السعادة. إنّ أسنان مُعلّمك، التي هي كحديدٍ داكن، ستصير ذهبًا؛ وأنت أيضًا ستستعيد صفاء البصر. وهكذا تنال العافية والخير الميمون.»
राम उवाच
Educational Q&A
Sincere devotion and service to one’s teacher (guru-bhakti) is portrayed as a powerful dharmic virtue that brings auspicious results—well-being, restoration, and uplift—often mediated through divine grace.
The Aśvin twins, pleased by an act of devoted service to the teacher, pronounce a boon: the preceptor’s iron-like black teeth will become golden, and the beneficiary will regain proper eyesight and attain welfare (śreyas).