Shloka 18
Garuḍa’s Assault on the Devas and the Fire-Barrier (अमृत-रक्षा-युद्धम्)
स तान् निषादानुपसंहरंस्तदा रज: समुद्धूय नभ:स्पृशं महत् | समुद्रकुक्षोी च विशोषयन् पय: समीपजान् भूधरजान् विचालयन्,उन निषादोंका संहार करनेके लिये उन्होंने उस समय इतनी अधिक धूल उड़ायी, जो पृथ्वीसे आकाशतक छा गयी। वहाँ समुद्रकी कुक्षिमें जो जल था, उसका शोषण करके उन्होंने समीपवर्ती पर्वतीय वृक्षोंको भी विकम्पित कर दिया
sa tān niṣādān upasaṃharan tadā rajaḥ samuddhūya nabhaḥspṛśaṃ mahat | samudrakukṣau ca viśoṣayan payaḥ samīpajān bhūdharajān vicālayan ||
ثم إنه، قاصدًا إفناء أولئك النِّصادَة، أثار سحابةً هائلةً من الغبار ارتفعت من الأرض حتى لامست السماء. بل استخرج المياه الكامنة في أعماق جوف المحيط، وبقوة اندفاعه هزَّ الأشجار النابتة على الجبال القريبة.
गरुड उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the epic motif that extraordinary power, when directed toward a goal (here, the destruction of enemies), can have vast collateral effects on the natural world; it implicitly raises an ethical awareness of how violence and force disturb the wider order beyond the immediate target.
Garuḍa describes (or the narration reports through his speech) his overwhelming assault on the Niṣādas: he raises a sky-reaching dust cloud, affects even the ocean’s waters, and shakes the mountain trees—emphasizing the superhuman scale of his action.