Shloka 5
Vālakhilya-Tapas and the Birth of Garuḍa (वालखिल्यतपः-गरुडोत्पत्तिः)
प्रसन्नसलिलै श्वापि हदैर्दिव्यैर्वि भूषितम् । दिव्यगन्धवहै: पुण्यैमारुतैरुपवीजितम्,स्वच्छ जलवाले कितने ही दिव्य सरोवर उसकी शोभा बढ़ा रहे थे। दिव्य सुगन्धका भार वहन करनेवाली पावन वायु मानो वहाँ चँवर डुला रही थी
prasannasalilaiḥ śvāpī hradāir divyair vibhūṣitam | divyagandhavahaiḥ puṇyair mārutair upavījitam ||
وكانت تزيّنه بحيرات سماوية ماؤها صافٍ ساكن. ونسائم طاهرة تحمل عبيرًا إلهيًا بدت كأنها تُهَوِّي على ذلك الموضع كالمِذَبّة الطقسية (تشاوري)، فتبعث جوًّا من القداسة والبِشارة والسكينة الباطنة، لا من اضطراب الدنيا.
पितामह उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how purity and auspiciousness in the environment—clear waters and fragrant, holy winds—symbolize a dharmic, sattvic atmosphere where the mind naturally becomes calm and receptive to higher values.
Bhīṣma (Pitāmaha) describes a wondrous place as being beautified by serene, divine lakes and gently fanned by pure winds carrying celestial fragrance, emphasizing its extraordinary and sacred character.