Shloka 27
वैराग्निदीपनं चैव भृशमुद्वेगकारि च | सुव्रता चापि कल्याणी सर्वभूतेषु विश्रुता,यह सौतियाडाह वैरकी आगको भड़कानेवाला और अत्यन्त उद्घेगमें डालनेवाला है। समस्त प्राणियोंमें विख्यात और उत्तम व्रतका पालन करनेवाली कल्याणमयी अरुन्धतीने उन महात्मा वसिष्ठपर भी शंका की थी, जिनका हृदय अत्यन्त विशुद्ध है, जो सदा उनके प्रिय और हितमें लगे रहते हैं और सप्तर्षिमण्डलके मध्यमें विराजमान होते हैं। ऐसे धैर्यवान् मुनिका भी उन्होंने सौतियाडाहके कारण तिरस्कार किया था। इस अशुभ चिन्तनके कारण उनकी अंगकान्ति धूम और अरुणके समान (मंद) हो गयी। वे कभी लक्ष्य और कभी अलक्ष्य रहकर प्रच्छन्न वेषमें मानो कोई निमित्त देखा करती हैं
Mandapāla uvāca | vairāgnidīpanaṃ caiva bhṛśam udvegakāri ca | suvratā cāpi kalyāṇī sarvabhūteṣu viśrutā ||
قال ماندابالا: «إن هذا لَيُضرِم نار العداوة ويُحدِث اضطرابًا شديدًا. حتى أروندَتي المباركة—المشهورة بين جميع الكائنات، الثابتة على نذورها النبيلة—قد داخلها الشكّ يومًا في شأن الحكيم العظيم فاسيشثا، الذي قلبه في غاية الصفاء، لا يزال قائمًا على منفعتها، ويتلألأ في وسط السبع رِشِيّات. وبسببٍ كهذا، عومِل حتى ذلك الناسك الصبور بازدراء.»
मन्दपाल उवाच
Educational Q&A
Words and actions that inflame hostility (vaira) create intense mental disturbance (udvega) and can even shake trust in the most virtuous relationships; therefore one should avoid provoking enmity and guard against suspicion toward the righteous.
Mandapāla warns that a certain provocation fuels enmity and distress, illustrating it by recalling how even the famed, vow-keeping Arundhatī once doubted the pure-hearted sage Vasiṣṭha, who is honored among the Seven Seers.