Shloka 1
अत--#क्रत द्वात्रिशर्दाधिकद्विशततमो< ध्याय: मन्दपालका अपने बाल-बच्चोंसे मिलना वैशम्पायन उवाच मन्दपालो5पि कौरव्य चिन्तयामास पुत्रकान् | उक्त्वापि च स तिग्मांशुं नैव शर्माधिगच्छति,वैशम्पायनजी कहते हैं--जनमेजय! मन्दपाल भी अपने पुत्रोंकी चिन्तामें पड़े थे। यद्यपि वे (उनकी रक्षाके लिये) अग्निदेवसे प्रार्थना कर चुके थे, तो भी उन्हें शान्ति नहीं मिलती थी
vaiśampāyana uvāca | mandapālo 'pi kauravya cintayāmāsa putrakān | uktvāpi ca sa tigmāṃśuṃ naiva śarmādhigacchati ||
قال فَيْشَمْبَايَنَة: «يا منحدرًا من نسل الكورو، إن ماندابالا أيضًا كانت تلتهمه الهواجس على أبنائه الصغار. ومع أنه كان قد تضرّع من قبل إلى إله النار المتّقد ليحميهم، فإن قلبه لم يذق السكينة.»
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Even after taking the ‘right’ step—seeking divine protection—human responsibility and attachment can keep the mind restless; the verse highlights the ethical tension between faith in higher order and the natural duty-bound anxiety of a parent.
Vaiśampāyana tells Janamejaya that Mandapāla is worried about his sons; although he has already entreated Agni for their safety, he still cannot find inner peace.