Shloka 6
खाण्डवदाहे देवविमुखता तथा मयदानवाभयदानम् | Khāṇḍava Burning: Devas Withdraw; Maya Granted Protection
सुभद्रा त्वथ शैलेन्द्रम भ्यर्च्यैव हि रैवतम् । देवतानि च सर्वाणि ब्राह्मणान् स्वस्ति वाच्य च,उधर सुभद्रा गिरिराज रैवतक तथा सब देवताओंकी पूजा करके ब्राह्मणोंसे स्वस्तिवाचन कराकर पर्वतकी परिक्रमा पूरी करके द्वारकाकी ओर लौट रही थी। अर्जुन कामदेवके बाणोंसे अत्यन्त पीड़ित हो रहे थे। उन्होंने दौड़कर सर्वांगसुन्दरी सुभद्राको बलपूर्वक रथपर बिठा लिया
subhadrā tv atha śailendram abhyarcyaiva hi raivatam | devatāni ca sarvāṇi brāhmaṇān svasti vācya ca ||
قال فَيْشَمْبَايَنَة: إن سُبْهَدْرَا، بعدما أدّت العبادة الواجبة لجبل رَيْوَتَة المهيب، وقدّمت التبجيل كذلك لجميع الآلهة، أمرت البراهمة أن ينطقوا ببركاتٍ ميمونة. ويُبرز هذا المشهد سلوكها على أنه مستقيمٌ بحسب الطقس ومُجازٌ اجتماعيًّا—فعلُ تديّنٍ وتفاؤلٍ علني—قبيل الانعطاف الذي ستأخذه الحكاية.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse foregrounds dharmic conduct through ritual propriety: honoring sacred places, worshipping deities, and seeking brāhmaṇical benedictions (svasti-vācana). It presents auspicious observance as a socially recognized means of aligning one’s actions with dharma before major life events.
Vaiśaṃpāyana narrates that Subhadrā completes worship at the Raivata/Raivataka mountain, pays respects to the gods, and has brāhmaṇas recite auspicious blessings—setting the immediate context for the subsequent episode involving her departure and the next dramatic development.