Shloka 12
कद्रू-इन्द्र-स्तुतिः तथा नागानां तापनिवृत्तिः
Kadrū’s Hymn to Indra and the Nāgas’ Distress
गां विन्द्ता भगवता गोविन्देनामितौजसा । वराहरूपिणा चान्तर्विक्षेभितजलाविलम्,अमिततेजस्वी भगवान् गोविन्दने वराहरूपसे पृथ्वीको उपलब्ध करते समय उस समुद्रको भीतरसे मथ डाला था और उस मथित जलसे वह समस्त महासागर मलिन-सा जान पड़ता था
gāṁ vindatā bhagavatā govindenāmitaujasā | varāharūpiṇā cāntar vikṣebhita-jalāvilam ||
قال شَوْنَكَة: «حين اتّخذ الربّ المبارك غوفيندا—ذو البأس الذي لا يُقاس—هيئةَ الخنزيرِ البريّ (فاراهَا) واستعادَ الأرض، خضَّ المحيطَ وحرّكه من داخله؛ وبسبب تلك المياهِ المخضوضة بدا البحرُ العظيمُ كلّه كأنه عَكِرٌ مُدنَّس.»
शौनक उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the restoration of dharma and cosmic stability: when the Earth is endangered, the divine assumes an appropriate form and acts decisively to re-establish order, even if the process appears forceful (the ocean becoming turbid).
Śaunaka describes Govinda taking the Varāha form to recover the Earth; in doing so, he stirs the ocean from within, making its waters churned and muddy, emphasizing the magnitude of the divine act.