Shloka 10
कद्रू-इन्द्र-स्तुतिः तथा नागानां तापनिवृत्तिः
Kadrū’s Hymn to Indra and the Nāgas’ Distress
वेलादोलानिलचलं क्षोभोद्वेगसमुच्छितम् । वीचीहस्तै: प्रचलितैर्न॑त्यन्तमिव सर्वतः,तटपर तीव्रवेगसे बहनेवाली वायु मानो झूला बनकर उस महासागरको चंचल किये देती थी। वह क्षोभ और उद्वेगसे बहुत ऊँचेतक लहरें उठाता था और सब ओर चंचल तरंगरूपी हाथोंको हिला-हिलाकर नृत्य-सा कर रहा था
velādolānilacalaṁ kṣobhoddvegasamucchitam | vīcīhastaiḥ pracalitair nātyantam iva sarvataḥ ||
ويصف شَوْنَكَةُ المحيطَ كأنّ ريحًا عند الشاطئ—كالمهدِ المتأرجح—تجعله قلقًا لا يثبت. وقد انتفخ بالاضطراب وطفح بالهيجان، فرفع أمواجًا شاهقة؛ ومن كل جانب، بأيديِه من التموجات المتحركة، بدا كأنه يرقص في خضمّ العصف.
शौनक उवाच
Educational Q&A
The verse primarily offers poetic description rather than a direct moral injunction; implicitly, it uses the ocean’s turbulence as an image of overwhelming agitation—suggesting how powerful forces can unsettle even what seems vast and stable, much like emotions or events can disturb the mind and society.
Śaunaka is describing a scene of the sea being violently stirred by wind: waves rise high in agitation, and the ocean appears to ‘dance’ as its billows move like hands in all directions.