Shloka 50
Adhyāya 196: Droṇa’s Conciliatory Counsel and Karṇa’s Suspicion of Counsel (मन्त्र-नय-विवादः)
तत् तथा भविता भद्रे वचस्तदू भद्रमस्तु ते । देहमन्यं गतायास्ते सर्वमेतद् भविष्यति,तब देवाधिदेव महादेवजीने मन-ही-मन अत्यन्त संतुष्ट होकर उससे यह शुभ वचन कहा--'भद्रे! तुमने 'पति दीजिये” इस वाक्यको पाँच बार दुहराया है; इसलिये मैंने जो पहले कहा है, वैसा ही होगा, तुम्हारा कल्याण हो। किंतु तुम्हें दूसरे शरीरमें प्रवेश करनेपर यह सब होगा”
tat tathā bhavitā bhadre vacas tadū bhadram astu te | deham anyaṃ gatāyās te sarvam etad bhaviṣyati ||
قال فياسا: «هكذا سيكون الأمر، أيتها السيدةُ النبيلة—فليحلّ عليكِ الخير. ولأنكِ كرَّرتِ طلبَكِ: “هَبْ لي زوجًا” خمسَ مرّات، فإن ما قلته من قبلُ سيتحقّق لا محالة. غيرَ أن ذلك كلَّه لن يتمّ لكِ إلا بعد أن تنتقلي إلى جسدٍ آخر».
व्यास उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the moral force of intention and repeated speech in vow/boon contexts, while also affirming that outcomes may be delayed and conditioned by karma—here, fulfillment is tied to a future embodiment rather than immediate gratification.
Vyāsa confirms that the woman’s repeatedly voiced request will be granted exactly as previously declared, offers a blessing for her welfare, and adds a crucial condition: the promised result will manifest only after she enters another body (i.e., in a subsequent life or embodiment).