Shloka 9
Kuntī’s Benediction to Draupadī and the Alliance Gifts (कुन्त्याः स्नुषाशीर्-वचनम् तथा दान-प्रतिग्रहः)
अगस्त्यशास्तामभितो दिशं तु शिरांसि तेषां कुरुसत्तमानाम् | कुन्ती पुरस्तात् तु बभूव तेषां पादान्तरे चाथ बभूव कृष्णा,उन कुरुश्रेष्ठ पाण्डवोंके सिर दक्षिण दिशाकी ओर थे। कुन्ती उनके मस्तककी ओर और द्रौपदी पैरोंकी ओर पृथ्वीपर ही पाण्डवोंके साथ सोयी, मानो उन कुशासनोंपर वह उनके पैरोंकी तकिया बन गयी। वहाँ उस परिस्थितिमें रहकर भी द्रौपदीके मनमें तनिक भी दुःख नहीं हुआ और उसने उन कुरुश्रेष्ठ वीरोंका किंचिन्मात्र भी तिरस्कार नहीं किया
agastyaśāstām abhito diśaṃ tu śirāṃsi teṣāṃ kurusattamānām | kuntī purastāt tu babhūva teṣāṃ pādāntare cātha babhūva kṛṣṇā ||
قال فايشَمبايانا: كانت رؤوس أولئك الصفوة من الكورو متجهةً نحو الجنوب، الجهة التي يرعاها أغاستيا. وكانت كونتي مضطجعةً أمامهم عند موضع الرؤوس، أمّا كِرِشنا (دروبدي) فكانت على الأرض عند أقدامهم، كأنها صارت وسادةً تحت أقدامهم فوق فرش الكوشا. ومع ذلك، لم تشعر دروبدي في قلبها بأدنى حزن، ولم تُبدِ أقلَّ ازدراءٍ لأولئك الكورو الأبطال.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights ethical steadfastness in hardship: Draupadī accepts discomfort without resentment and maintains respect for the Pāṇḍavas, illustrating humility, loyalty, and inner composure as aspects of dharma.
The Pāṇḍavas are resting on the ground with their heads oriented toward the southern quarter; Kuntī lies near their heads, and Draupadī lies near their feet. Despite the austere situation, Draupadī feels no sorrow and shows no contempt toward them.