Shloka 10
Kuntī’s Benediction to Draupadī and the Alliance Gifts (कुन्त्याः स्नुषाशीर्-वचनम् तथा दान-प्रतिग्रहः)
अशेत भूमौ सह पाण्डुपुत्रै: पादोपधानीव कृता कुशेषु । न तत्र दुःखं मनसापि तस्या न चावमेने कुरुपुड्वांस्तान्,उन कुरुश्रेष्ठ पाण्डवोंके सिर दक्षिण दिशाकी ओर थे। कुन्ती उनके मस्तककी ओर और द्रौपदी पैरोंकी ओर पृथ्वीपर ही पाण्डवोंके साथ सोयी, मानो उन कुशासनोंपर वह उनके पैरोंकी तकिया बन गयी। वहाँ उस परिस्थितिमें रहकर भी द्रौपदीके मनमें तनिक भी दुःख नहीं हुआ और उसने उन कुरुश्रेष्ठ वीरोंका किंचिन्मात्र भी तिरस्कार नहीं किया
aśeta bhūmau saha pāṇḍuputraiḥ pādopadhānīva kṛtā kuśeṣu | na tatra duḥkhaṃ manasāpi tasyā na cāvamene kurupuṅgavāṃs tān ||
قال فايشَمبايانا: لقد اضطجعت على الأرض العارية مع أبناء باندو، كأنها صارت وسادةً لأقدامهم فوق فرش الكوشا. ومع ذلك، لم يلمس قلبَها أدنى حزن، ولم تُبدِ احتقارًا لأولئك السادة من الكورو. ويُبرز هذا المشهد الثبات في الشدائد، وإجلال أهل الفضيلة حتى في زمن العُسر.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
True nobility is shown by steadiness and respect: even in hardship one need not succumb to mental suffering, nor look down upon the righteous. The verse highlights inner resilience (not grieving even in mind) and ethical regard (no contempt for the worthy).
During a period of hardship, she lies on the ground with the Pāṇḍavas on kuśa grass, described as if she were a foot-rest for them. Despite the austere circumstances, she remains mentally untroubled and continues to honor those Kuru heroes.