Shloka 2
द्रौपदी-स्वयंवर-प्रारम्भः
Commencement of Draupadī’s Svayaṃvara
स कदाचिद् वन राजा मृगयां निर्ययौ पुरात् मृगान् विध्यन् वराहांश्व चचार रिपुमर्दन:,एक दिन वे नगरसे निकलकर वनमें हिंसक पशुओंको मारनेके लिये गये। वहाँ वे रिपुमर्दन नरेश वराहों और अन्य हिंसक पशुओंको मारते हुए इधर-उधर विचरने लगे
sa kadācid vana-rājā mṛgayāṃ niryayau purāt | mṛgān vidhyan varāhāṃś ca cacāra ripu-mardanaḥ ||
ذاتَ مرةٍ خرج ملكُ المملكةِ القائمةِ على تخومِ الغابةِ من مدينتهِ للصيد. كان يصرعُ الوحوشَ—الخنازيرَ البرّيةَ وسائرَ الطرائد—فجالَ ذلك «ساحقُ الأعداءِ» في الأدغالِ ذهابًا وإيابًا، مستغرقًا في المطاردةِ وعنفِ القنص.
गन्धर्व उवाच
Educational Q&A
The verse frames hunting as a royal pastime tied to prowess (“crusher of foes”), while implicitly foregrounding the ethical tension of violence for sport versus restraint; it sets up consequences that often follow when rulers act under impulse in the forest setting.
A king leaves his city and enters the forest on a hunt, killing game such as boars and roaming about; this action functions as the narrative trigger for the ensuing encounter described by the Gandharva.