Shloka 46
Vasiṣṭhasya śokaḥ, Vipāśā–Śatadrū-nāmākaraṇam, Kalmāṣapādasya bhaya-prasaṅgaḥ (Ādi Parva 167)
मानुषं विग्रहं कृत्वा साक्षादमरवर्णिनी । नीलोत्पलसमो गन्धो यस्या: क्रोशात् प्रधावति,वह ऐसी जान पड़ती मानो साक्षात् देवी दुर्गा ही मानवशरीर धारण करके प्रकट हुई हों। उसके अंगोंसे नील कमलकी-सी सुगन्ध प्रकट होकर एक कोसतक चारों ओर फैल रही थी
mānuṣaṁ vigrahaṁ kṛtvā sākṣād amaravarṇinī | nīlotpalasamo gandho yasyāḥ krośāt pradhāvati ||
مع أنها اتخذت هيئةَ البشر، فقد بدت ذاتَ إشراقٍ إلهيٍّ خالص، كأن إلهةً قد تجلّت أمام أعينهم. ومن أطرافها فاح عطرٌ كعطرِ اللوتس الأزرق، ينتشر سريعًا في كل الجهات لمسافة كروشا كاملة، مُعلِنًا حضورها بوصفه فألًا مباركًا وخارقًا للمألوف، باعثًا على التوقير لا على مجرد الفضول.
ब्राह्मण उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how the divine may appear in human guise, yet is recognized through auspicious markers—radiance and extraordinary fragrance—prompting humility and reverence. Ethically, it cautions against judging solely by outward ordinariness and encourages honoring signs of sacred presence.
A brāhmaṇa describes a wondrous woman who has taken on a human body but appears unmistakably divine. Her lotus-like fragrance spreads for a krośa, signaling that she is no ordinary person and setting a tone of awe and sanctity in the scene.