Shloka 20
वसिष्ठ-प्रशंसा
Vasiṣṭha as Purohita: Ascetic Mastery and Royal Counsel
ततस्ते ब्राह्मणा: सर्वे क्षत्रियाश्व सुविस्मिता: । वैश्या: शृूद्राश्व मुदिताश्षक्रु्ब्रह्ममहं तदा,तब तो वे सब ब्राह्मण, क्षत्रिय, वैश्य और शूद्र आश्वर्यचकित हो आनन्दमें निमग्न हो गये। उस समय उन्होंने ब्राह्मणोंके उपलक्ष्यमें महान् उत्सव मनाया
tataste brāhmaṇāḥ sarve kṣatriyāś ca suvismitāḥ | vaiśyāḥ śūdrāś ca muditāḥ śakruḥ brahma-mahaṁ tadā ||
ثم إنّ جميع أولئك البرهمنة، ومعهم الكشاتريا—وقد ملأتهم الدهشة—وكذلك الفيشيا والشودرا، فرحوا وغمرتهم البهجة. وفي ذلك الحين أقاموا احتفالًا عظيمًا تكريمًا للبرهمنة.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights a dharmic ideal: society collectively honours sacred learning and the Brāhmaṇas (as custodians of Vedic knowledge), and shared joy arises when different social groups participate harmoniously in a righteous celebration.
Vaiśampāyana narrates that people of all four varṇas—Brāhmaṇas, Kṣatriyas, Vaiśyas, and Śūdras—are astonished and delighted, and they organize a grand festival (brahma-maha) specifically to honour the Brāhmaṇas.