Post–Baka-vadha Residence and the Introduction of Yājñasenī’s Svayaṃvara (आदि पर्व, अध्याय १५३)
क्षणेनाद्य करिष्येडहमिदं वनमराक्षसम् । पुरा यद् दूषितं नित्यं त्वया भक्षयता नरान्,“आजसे पहले सदा मनुष्योंको खा-खाकर तूने जिसे अपवित्र कर दिया है, उसी वनको आज मैं क्षणभरमें राक्षसोंसे सूना कर दूँगा
kṣaṇenādya kariṣyed aham idaṃ vanam arākṣasam | purā yad dūṣitaṃ nityaṃ tvayā bhakṣayatā narān ||
قال فايشَمبايانا: «في هذا اليوم، وفي لحظة واحدة، سأجعل هذه الغابة خالية من الرَّاكشاسا. فمنذ زمن بعيد—وبلا انقطاع—دنّستَها بافتراس البشر؛ واليوم سأطهّرها من ذلك الرعب.»
वैशग्पायन उवाच
Predation upon the innocent is portrayed as a moral pollution of the land; restoring safety is framed as a righteous act that re-establishes dharma and social order.
A speaker vows immediate action: the forest that has long been tainted by a rākṣasa’s habit of eating humans will be made ‘rākṣasa-free’ at once, signaling an impending confrontation and the removal of a threat.