Shloka 9
Hiḍimbā’s Petition, Conditional Union with Bhīma, and the Birth-Naming of Ghaṭotkaca (आदि पर्व, अध्याय १४३)
ब्राह्मणेभ्यश्ष रत्नानि गायकेभ्यश्व सर्वश: । प्रयच्छध्वं यथाकामं देवा इव सुवर्चस:,“ब्राह्मणों और गायकोंको विशेषरूपसे रत्न एवं धन दो तथा अत्यन्त तेजस्वी देवताओंके समान कुछ कालतक वहाँ इच्छानुसार विहार करते हुए परम सुख प्राप्त करो। तत्पश्चात् पुनः सुखपूर्वक इस हस्तिनापुर नगरमें ही चले आना”
Vaiśampāyana uvāca: brāhmaṇebhyaś ca ratnāni gāyakebhyaś ca sarvaśaḥ | prayacchadhvaṃ yathākāmaṃ devā iva suvarcasaḥ ||
قال فايشَمبايانا: «أفيضوا الجواهر والمال بسخاء على البراهمة، وعلى المغنّين أيضًا، على كل وجهٍ وبحسب ما يشتهون. ثم، وأنتم متلألئون كأنكم آلهة، تمتعوا هناك زمنًا على هواكم وبلغوا السعادة العظمى؛ وبعد ذلك عودوا في راحةٍ إلى هذه المدينة، هستينابورا.»
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse teaches dharmic generosity: a ruler or noble should honour brāhmaṇas and cultural custodians (singers/bards) with gifts, then enjoy pleasure in a disciplined way and return to one’s responsibilities—duty first, enjoyment second, and civic order maintained.
Vaiśampāyana reports an instruction or exhortation: distribute valuables to brāhmaṇas and singers, enjoy a period of recreation ‘like the gods,’ and then come back to Hastināpura. It situates celebration and travel within a framework of giving and orderly return.