Ādi-parva Adhyāya 141: Bhīma–Hiḍimba Confrontation and Protective Discourse
ततो विरहितं दृष्टवा पितरं प्रतिपूज्य सः । पौरानुरागसंतप्त: पश्चादिदमभाषत,वहाँ अपने पिताको अकेला पाकर पुरवासियोंके युधिष्ठिरविषयक अनुरागसे दुःखी हुए दुर्योधनने पहले पिताके प्रति आदर प्रदर्शित किया। तत्पश्चात् इस प्रकार कहा
tato virahitaṃ dṛṣṭvā pitaraṃ pratipūjya saḥ | paurānurāga-saṃtaptaḥ paścād idam abhāṣata ||
ثم لما رأى أباه منفردًا، قدّم له أولًا ما يليق من الاحترام. وإذ كان يتألّم من ميل أهل المدينة إلى يُدْهِشْتِيرَ، قال دُرْيُوذَنَة بعد ذلك ما يلي.
वैशम्पायन उवाच
Outward respect (honoring one’s father) can coexist with inner agitation driven by envy and fear of losing influence. The verse highlights an ethical tension: when a ruler or prince is guided by jealousy and obsession with popularity, speech and policy tend to drift away from dharma.
Duryodhana finds his father Dhṛtarāṣṭra alone, formally pays him respect, and then—troubled by the citizens’ affection for Yudhiṣṭhira—begins to speak, setting up a politically charged complaint and counsel-seeking moment.