Shloka 4
Jatugṛha-dāhānantara-vṛttāntaḥ
Aftermath of the Lac House Fire
परिष्वज्य च तस्याथ मूर्धानं स््नेहविक्लव: । अंगराज्याभिषेकार्द्रम श्रुभि: सिषिचे पुन:,उसने स्नेहसे विह्लल होकर कर्णको हृदयसे लगा लिया और अंगदेशके राज्यपर अभिषेक होनेसे भीगे हुए उसके मस्तकको आँसुओंसे पुनः: अभिषिक्त कर दिया
parisvajya ca tasyātha mūrdhānaṃ snehaviklavaḥ | aṅgarājyābhiṣekārdram aśrubhiḥ siṣice punaḥ ||
قال فَيْشَمْبايَنَة: غلبته المودّة فضمّه إلى صدره، ثم بدموعه عاد فمسح رأسه مسحاً ثانياً—وهو رأسٌ كان قد ابتلّ سلفاً بماء تنصيبه ملكاً على أَنْغَا—فختم بذلك الفعلَ السياسيَّ برباطٍ شخصيٍّ عميق من الحبّ والقبول.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how political legitimacy and social elevation are often reinforced through personal bonds: affection, public recognition, and symbolic acts (anointing) can confer honor and belonging, shaping loyalty and ethical obligations.
After Karṇa’s consecration as king of Aṅga, the benefactor—moved by affection—embraces him and, with tears, symbolically anoints his head again, intensifying the moment of acceptance and alliance.