Shloka 7
Vāraṇāvata-prasaṃsā and the Pāṇḍavas’ Departure (वरणावत-प्रशंसा तथा पाण्डव-प्रयाणम्)
न सख्यमजरं लोके हृदि तिष्ठति कस्यचित् । कालो होन॑ विहरति क्रोधो वैनं हरत्युत,लोकमें किसी भी मनुष्यके हृदयमें मैत्री अमिट होकर नहीं रहती। समय एक मित्रको दूसरेसे विलग कर देता है अथवा क्रोध मनुष्यको मित्रतासे हटा देता है
na sakhyam ajaraṁ loke hṛdi tiṣṭhati kasyacit | kālo hi enaṁ viharati krodho vā enaṁ haraty uta ||
في هذا العالم لا يحمل قلبُ أحدٍ صداقةً لا تشيخ ولا تزول. فالزمن يفرّق بين الصديق وصديقه، والغضب كذلك قد ينتزع الإنسان من رباط الصداقة.
हुपद उवाच
Educational Q&A
Friendship is not naturally permanent; it must be protected. Time can create distance, and anger can actively destroy bonds—so self-control and steady conduct are essential to preserve trust.
A speaker reflects on the instability of alliances and affection in worldly life, explaining why relationships can break: either through the slow drift of time or the sudden rupture caused by anger.