Shloka 30
Ādi Parva, Adhyāya 115 — Mādri’s request; invocation of the Aśvins; birth and naming of the Pāṇḍavas
समानीय बहून् विप्रान् भीष्मं विदुरमेव च । अन््यांश्व सुह्ृदो राजन् कुरून् सर्वास्तथैव च,बड़े जोरकी आँधी चलने लगी। सम्पूर्ण दिशाओंमें दाह-सा होने लगा। राजन्! तब राजा धुृतराष्ट्र भयभीत-से हो उठे और बहुत-से ब्राह्मणोंको, भीष्मजी और विदुरजीको, दूसरे-दूसरे सुहृदों तथा समस्त कुरुवंशियोंको अपने समीप बुलवाकर उनसे इस प्रकार बोले --
samānīya bahūn viprān bhīṣmaṁ viduram eva ca | anyāṁś ca suhṛdo rājan kurūn sarvāṁs tathaiva ca ||
قال فَيْشَمْبَايَنَة: يا أيها الملك، لقد جمع (دِهْرِتَراشْتْرَة) كثيرًا من البراهمة، ومعهم بِهيشْما ووِدُورَ، ودعا كذلك سائرَ الأصدقاء الحريصين، وجميعَ رجالِ الكورو أيضًا (ليدنوا منه). وعلى خلفية تلك النُّذُر، تهيّأ الملكُ—وقد زُلزل قلبُه خوفًا—أن يتكلم، ملتمسًا المشورةَ والسندَ ممن تربطهم به رابطةُ الواجب والقرابة وحسنُ النية.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
When danger or moral crisis approaches, a ruler should seek counsel from the wise (brāhmaṇas, elders like Bhīṣma, and discerning advisors like Vidura). The verse highlights responsible kingship: gathering those committed to dharma and the common good rather than acting from fear alone.
Amid foreboding circumstances, Dhṛtarāṣṭra calls together brāhmaṇas, Bhīṣma, Vidura, other well-wishers, and the Kurus. The assembly sets the stage for the king’s anxious inquiry and the counsel that follows.